Een klasopstelling uit 1892... of uit 2015?

Een klasopstelling uit 1892… of uit 2015?

Hoe moet het klaslokaal van de 21ste eeuw eruitzien? Als een Starbucks-koffiehuis, volgens leerkracht en EdSurge-auteur Kayla Delzer. In een artikel dat ondertussen al meer dan 2 500 keer werd gedeeld, beschrijft Delzer hoe ze haar klas heeft omgebouwd tot een leeromgeving met heel veel open ruimte.

Starbucks is natuurlijk maar een willekeurig voorbeeld. Het gaat Delzer vooral om de dynamiek van de ruimte en de keuze die de leerling heeft om te zitten waar hij wil.

No one checks you in and directs you to a spot, telling you that you must sit there for the remainder of the day to do your work. If you need to get up, walk around, or choose a different seat, you are free to do so.

As I sat in our local Starbucks this past summer, I looked around and thought–why can’t my classroom look like this?

Dankzij een flexibele omgeving worden de leerlingen gestimuleerd om zelfstandig te werken en kunnen ze meer verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leertraject.

If we truly want to prepare our students for the real world, we need to put them in responsive, dynamic environments that reflect life outside of a traditional classroom. And what’s that life outside like? Full of choices, where adults are responsible for their own learning.

Kayla Delzer verwijst in haar artikel ook naar Erin Klein, die op haar blog Kleinspiration de bijdrage Beyond “Ditching the Desks,” 9 Creative Ways to Avoid “The Cemetery Effect” schreef, en vaststelt dat een klas in 2015 er vaak nog net zo uitziet als een klas van honderd jaar geleden, of zelfs als een klas uit de 19de eeuw, toen het banken-in-rijensysteem de meest logische manier was om een klaslokaal in te richten.

During the industrial era where students were essentially trained to work in factories, “career readiness” meant preparing for jobs where a worker would spend hours a day performing the same task (…). The one-size-fits-all, sit and get instructional model (…) was a sufficient paradigm for that world of work.

But that world of work no longer exists in our nation.

De beroepen waarop we onze leerlingen voorbereiden, zijn niet meer dezelfde als toen (sommige beroepen die onze leerlingen zullen uitoefenen, bestaan nu nog niet eens!). Het zou dus gek zijn als we onze klaslokalen, waarin het grootste deel van die voorbereiding plaatsvindt, niet aan de veranderde wereld zouden aanpassen…

Foto: “1892 PuntamSchool Boston.jpg” (licentie: PD-US))